BELGIE : bezetting, nationale crises, en recente geschiedenis

~ ~ ~ ~

Duitse bezetting

Op 4 Augustus 1914 vielen Duitse troepen België binnen, zonder acht voor zijn neutrale status, en begon Wereldoorlog I. De regering bood weerstand aan de invasie en verzocht om bijstand van Frankrijk, Groot-Brittannië en Rusland. Het Belgische leger bood heldhaftig weerstand tegen een overweldigende krijgsmacht ; gedurende vier jaar hield het stand op een strook Belgische grond tussen de IJzer en de Franse grens. Een miljoen Belgen ontvluchtten het land, en meer dan 80,000 soldaten en burgers werden gedood.

Een groot geallieerd offensief begon op 28 September 1918, en bevrijdde de hele Belgische kust. Dit leidde tot een wapenstilstand en de Duitse terugtrekking. Met het Verdrag van Versailles stond Duitsland Eupen, Malmédy, en Moresnet af aan België, en voegde zo'n 989,3 km2 en 64.500 inwoners toe aan het Rijk. Ruanda-Urundi werd opgericht uit een deel van een vroegere Duitse kolonie in Oost Afrika, en het werd onder Belgische controle geplaatst door de Volkerenbond.

Alhoewel de oorlogsschade enorm was, herstelde het land zich opmerkelijk snel. Een ander gevolg was de opzegging van de Belgische neutraliteit. In 1920 tekende België een militair akkoord met Frankrijk, en in 1925 waarborgden Groot-Brittannië, Frankrijk, Duitsland en Italië de Belgische grenzen door de Verdragen van Locarno. In 1936 weigerde Frankrijk zich echter te verzetten tegen de Duitse militarisatie van het Rijnland, en België keerde terug naar zijn neutraliteit, met dien verstande dat Groot-Brittannië en Frankrijk zouden helpen met zijn verdediging tegen buitenlandse agressie.

Nochtans werd België opnieuw aangevallen door Duitsland op 10 Mei 1940, zonder verwittiging of ultimatum, en het werd meegesleept in Wereldoorlog II. Op vijftien minuten tijd "wandelden" de Duitsers over de verschrikkelijk dure (maar politiek lucratieve...) en zogenaamd oninneembare Maginot linie! Hitler's poging om het derde Duitse Rijk (das Dritte Reich) op te richten, was begonnen.

de Koningskwestie

Op slag vluchtten het Belgische kabinet en 175 parlementariërs naar Parijs, en zetten hun "heroïsche weerstand" verder (van op een veilige afstand)... Tegen 26 Mei 1940 waren de geallieerden teruggedrongen tot op het strand van Duinkerke, tegen de Belgische grens. Nadat meer dan 12.000 soldaten waren gedood, en het leger praktisch zonder munitie viel, gaf koning Leopold III (die niet was gevlucht...) zich onvoorwaardelijk over, en werd hij gevangen genomen.

Nochtans weigerde het "heldhaftige" Belgische kabinet de nederlaag te aanvaarden. Zij vluchtten nogmaals, deze maal naar Londen, en verklaarden dat de overgave van de koning "onwettelijk en ongrondwettelijk" was. Zij ontnamen hem (natuurlijk van op een veilige afstand) al zijn taken en van het recht om te heersen. Het kabinet keerde slechts terug naar Brussel na de geallieerde overwinning in September 1944, en het parlement stelde de broer van Leopold, Prins Karel, aan als regent.

België werd politiek volledig ontwricht door de diepe conflicten tussen de Christen Democratische partij en een coalitie van Liberalen, Socialisten, en Communisten. De Christen Democratische partij stond voor de terugkeer van Koning Leopold, die intussen in Oostenrijk verbleef. De coalitie daarentegen plaatste de koning virtueel in ballingschap, gezien zijn zogezegd defaitisme in 1940. Op 12 Maart 1950 was er een nationaal referendum over de Koningskwestie. Ondanks stevig geknoei met de uitslagen en de enorme druk van het politieke apparaat stemde een meerderheid van 57,6 procent voor de terugkeer van de koning uit ballingschap.

Maar waarschijnlijk was deze democratische beslissing van het volk niet democratisch genoeg voor het Belgische parlement en de machten achter de schermen, en na vele gewelddadige stakingen, betogingen, oproer, en een Waalse dreiging van een burgeroorlog, aanvaardde Leopold in 1951 om af te treden, ten voordele van zijn zoon Boudewijn I.

Dekolonisatie, nationale crisissen, en Europese integratie

In 1960 dwongen verschillende opstanden in Belgisch Congo België zich terug te trekken uit zijn Afrikaanse kolonie, en haar onafhankelijkheid uit te roepen. In 1962 werd dit gevolgd door het door België bestuurde gebied van Ruanda-Urundi als twee nieuwe staten, Rwanda en Burundi. Het verlies van Congo veroorzaakte economische achteruitgang in België, maar niet verwonderlijk, misschien niet zozeer voor een paar grote bedrijven en de Belgische politieke partijen, dan wel voor de Belgische burgers zelf... Gedurende vele decennia nadien, "bezochten" horden Belgische politiekers met graagte de dictatuur van Mobutu, en kregen ze telkens vele "geschenken" als wederdienst voor financiële "gunsten"...

Om de economie te versterken, voerde de Belgische regering een zwaar programma van besparingen uit (lees hogere belastingen)... Er ontstonden rellen, vooral in Wallonië, en de crisis versterkte nog de verschillen tussen Vlamingen en Walen.

In 1952 trad België, samen met Frankrijk, West-Duitsland, Luxemburg, Italië, en Nederland, toe tot de EGKS (Europese Gemeenschap van Kolen en Staal). Wat mooier klinkt dan de vaststelling dat de Europese kolen- en staalbaronnen hadden vastgesteld dat tegen 1950 de meeste mijnen waren uitgeput, en dat zij wilden vermijden dat hun economische suprematie zou eindigen... De EGKS zou derhalve ook andere bronnen van energie aanboren.

In 1957 speelde de Belgische minister van Buitenlandse Zaken Paul Henri Spaak een zeer belangrijke rol in de stichting van de Europese Economische Gemeenschap (EEG), en Brussel werd de zetel van haar uitvoerende raad en veel van haar administratie. In hetzelfde jaar werd Euratom gesticht, om tevens kernenergie te bestrijken. In 1967 smolten de EGKS, de EEG, en Euratom samen, en vormden ze de Europese Gemeenschap, thans de Europese Unie. Met het Verdrag van Maastricht in 1992, steunde België de toegenomen economische en politieke Europese samenwerking.

De Belgische burger ziet de EEG doorgaans als een "pensioen-restwaarde-container", ten behoeve van afgeschreven en overbodige politiekers... Haar administratie is ongelooflijk gezwollen, en enkel de goed (politiek) geconnecteerden kunnen enige aanspraak maken op zijn lidmaatschap! Alhoewel zijn controlerende macht buitengewoon groot is, gaan er elk jaar en spijtig genoeg, reddeloos en "op onverklaarbare wijze" tussen de 80 en 120 miljoen euro verloren aan grootschalige BTW-fraude, naast natuurlijk de "normale" vloed van buitengewoon grote (en taksvrije) salarissen, onkosten en compensaties...

Recente geschiedenis

Meer recente geschiedenis produceerde de eerste ministers Gaston Eyskens, Leo Tindemans, Wilfried Martens, Jean-Luc Dehaene, en Guy Verhofstadt, die geleidelijk het land naar een federale natie voerden. De politiek nogal schaduwrijke en duistere "arrangementen" en de corruptie groeide sterk aan, maar een goed geoliede politieke machine controleert tot op heden volledig de partijen, de vakbonden, de gezondheidszorg, de ziekenkassen, het parlement, de rechterlijke macht, de diplomatieke instellingen, de politie, de hele administratie, de staatsinstellingen, alle instellingen waarin de staat een belangrijke aandeelhouder is, en tenslotte de media, door uitsluitend politieke benoemingen !

In Mei 1993 werd België een federale natie, met drie taalgemeenschappen (Vlaams, Frans en Duits) en drie regio's (Vlaanderen, Wallonië, en Brussel). Aangezien elke instelling zijn eigen regering heeft, samen met de federale regering, is de Belgische burger opgezadeld met zeven regeringen... Koning Boudewijn overleed op 31 Juli 1993, en werd opgevolgd door zijn broer Albert II. In het begin van 2002 verving België zijn nationale munt door de nieuwe Europese euro.

map van BelgieGezien de vele historische bezettingen door vreemde mogendheden gedurende eeuwen, en het eindeloze machtsspel tussen de nationale partijen, is de doorsnee Belg niet uitermate patriottisch aangelegd, en eerder terughoudend tegenover welke administratie ook.

Bovendien heerst er een ontstellende bureaucratie en een ongelooflijke officiële papiermolen, die blijkbaar niet meer kan terug geschroefd of vereenvoudigd worden, alhoewel menigen het hebben geprobeerd !

Een handelszaak starten noodzaakt minstens zes maanden van eindeloos papierwerk en het bekomen van licenties... Een "creatief Belgische" oplossing voor dit probleem, ten behoeve van potentiële buitenlandse investeerders, bestaat er in dat de administratie zelf gratis een "raadsman" aanstelt, die hen kan aantonen waar ze moeten gaan en wie ze kunnen contacteren om (eventueel) een en ander te bewerkstelligen - tenzij natuurlijk de moegetergde investeerder er in wanhoop de brui aan geeft...

Bijna 800.000 van de 4,3 miljoen actieve Belgen werken in een of andere Belgische gouvernementele organisatie, of achttien procent van de hele actieve bevolking! Bovendien is de gemiddelde Belgische ambtenaar zowat tien procent duurder dan een vergelijkbare bediende in de privé-sector... Het resultaat is dat bijna zeventig procent van alle gouvernementele uitgaven naar salarissen gaan !

Er zijn zes regeringen, 52 ministers en staatssecretarissen, 534 volksvertegenwoordigers en senatoren, 10 provinciegouverneurs, 60 provinciale bestendige afgevaardigden, en 737 provincieraadsleden... Voeg daarbij een ongelooflijk aantal "politieke geschenk-jobkes" in allerhande kabinetten, staats-ondernemingen, openbare instellingen, parastatalen, ontelbare commissies, NGO's (niet-Goevernementele Ondernemingen), en ander leuk "Europees snoepgoed"...

Na het ontslag van de federale regering op 26 April 2010, liepen de onderhandelingen over de formatie van een nieuwe regering volledig vast. Dit leverde een mooi wereldrecord op voor de langste tijd zonder een officiële Belgische regering, met 541 dagen van eindeloos gepalaver en onbesliste onderhandelingen! Inmiddels werd deze regeringsvorming erkend als de langste formatie ooit in de hele wereld door het Guinness Book of Records...

Op 23 Juli 2011 werd eindelijk een weifelend "akkoord om ernstige onderhandelingen te beginnen" bereikt, en toen deze wereldschokkende conclusie werd bereikt, was het eerste wat de Belgische politiekers deden, een vakantie van drie weken inlassen... Op dinsdag 6 december 2011 legde de regering Elio Di Rupo eindelijk de eed af.

Lees verder met een bezoek aan Brussel of keer terug naar Belgie : Overzicht

~ ~ ~ ~